Całość problemu oceny opakowań w kontekście regulacji wymaga spojrzenia na produkt nie jako na pojedynczy materiał czy komponent, ale jako na system — od surowca, przez procesy produkcyjne, użytkowanie, aż po końcowe przetworzenie lub składowanie. Właśnie dlatego analiza cyklu życia, czyli ocena cyklu życia, staje się kluczowym narzędziem w dyskusji o skuteczności rozwiązań i możliwych kompromisach, a jednocześnie pomaga przedsiębiorstwom zrozumieć, czy ich decyzje wpisują się w cele regulacyjne, w tym te wynikające z VerpackDG, dotyczące redukcji negatywnego wpływu opakowań na środowisko.
Analiza LCA obejmuje zwykle kilka etapów, które razem tworzą pełny obraz oddziaływania opakowania na środowisko. Najważniejsze elementy to:
- etap: pozyskanie surowców — wpływ ekstrakcji i przetwarzania;
- etap: produkcja i transport — emisje związane z wytworzeniem i logistyką;
- etap: użytkowanie — funkcja opakowania i jej wpływ na marnotrawstwo;
- etap: końcowy los — recykling, odzysk energii, składowanie.
Dzięki LCA można uchwycić istotne kompromisy, które często pozostają niewidoczne przy analizie jednowymiarowej — na przykład opakowanie lżejsze może zmniejszyć emisje transportowe, ale jednocześnie utrudnić recykling lub zwiększyć zużycie surowców pierwotnych. W kontekście celów ustaw takich jak te zawarte w przepisach niemieckich, istotne jest ustalenie granic systemu i funkcjonalnej jednostki, by porównania były rzetelne i użyteczne zarówno dla regulatorów, jak i producentów.
Pełne, systemowe podejście oznacza też konieczność transparentności danych i uwzględnienia lokalnych warunków gospodarki odpadami — to one często decydują, czy dane rozwiązanie rzeczywiście przyczynia się do realizacji celów środowiskowych. Stosowanie LCA na etapie projektowania opakowań oraz w procesie podejmowania decyzji biznesowych pozwala na identyfikację najbardziej efektywnych ścieżek działania i przygotowanie się na wymagania raportowe oraz audyty zgodności.